Stage in Mongolië

Vanmorgen om 5u50 werd ik reeds opgehaald aan mijn hotel voor een trip naar de Chinese muur. Ik had, net zoals 24 andere touristen (allen tussen 20 en 30 jaar, en minimaal voor 3 weken op rondrit), een trip geboekt naar het minst bekende toegankelijke deel van de Chinese muur, namelijk Jinshaling en Simatai. Enige nadeel: dit deel ligt heel wat verder van Beijing dan de andere meer bekende plaatsen. We maakten ons dus klaar voor een 3-uur durende rit. Een ideaal moment om iedereen wat te leren kennen...

Ruim 3uur later kwamen we aan in Janshaling. Vandaar zouden we over de muur wandelen tot in Simatai, zo'n 11km verder. Met de waarschuwing "Zorg dat je binnen 4 uren zeker aankomt, anders moet je een taxi terug nemen naar Beijing" vertrokken we vol goede moed. De tocht verliep echter niet zoals verwacht. We kwamen reeds zwaar hijgend en zwetend aan bij de eerste toren. Nog 30 torens te gaan... De ene steile klim werd afgewisseld met een andere mogelijks nog steilere klim. Ongelooflijk waarom ze het zichzelf zo moeilijk wouden maken om hun muur te bewaken, rare kwibussen toch die Chinezen...

Gelukkig werd het klimmen van tijd tot tijd afgewisseld door een stukje dalen, en kon je geregeld een stop houden om te genieten van het schitterende landschap. Want om eerlijk te zijn, daar doe je het toch voor. En zeker niet voor een van de t-shirts met als opschrift "I climbed the Great Wall" die door de vele verkopers op de muur aangeprezen werden.

Na 3 uur wandelen bereikten de meesten van ons Simatai en konden we nog wat napraten bij een superlekkere Chinese lunch en een Chinees pintje. Daarna was het tijd om terug te keren richting Beijing.

Omdat de dag met regen begon, en de vooruitzichten voor de volgende dagen heel wat beter waren, besluit ik mijn plannen voor vandaag wat aan te passen. Het zomerpaleis wordt uitgesteld, en in plaats hiervan ga ik naar het Olympisch Park met het Vogelnest en de Watercube. Als burgerlijk bouwkundig ingenieur is dit een must om te bezoeken... De metro brengt mij in een mum van tijd naar de andere kant van de stad. Het ganse Olympisch park is prachtig aangelegd en het Vogelnest stadion is nog indrukwekkender dan op tv. Wanneer ik daar omstreeks 11u aankom blijken alle toegangskaarten voor de ganse dag reeds uitverkocht. Maar geen nood: de zwarte markt in China leeft volop. Net naast het officiele ticketkantoor vindt je massa's Chinezen die een nog grotere massa aan kaartjes proberen kwijt te geraken. Mijn eerste aanbod: 100 yuan (i.p.v. de officiele 50 Y). Zelf voor iets als het Vogelnest weiger ik het dubbele te betalen. Na lang onderhandelen bij verschillende personen, die achteraf gezien allemaal samenwerken, heb ik het uiteindelijk kunnen krijgen voor 70 yuan. Niet slecht als je wat verder 2 buitenlanders 300 Y ziet betalen voor 2 tickets. Maar toch, 20 Y (= 2 Euro) te veel naar mijn mening. Eenmaal binnen kon die 2 Euro mij echt niet veel meer schelen. Het stadion is spectaculair, het uitzicht over het park fantastisch. Echt wel een juweeltje...

Daarnaast ligt ook nog de Watercube. Met zijn speciale bouwwijze is ook dit gebouw een parel in de moderne bouwkunst. Om binnen te geraken opnieuw hetzelfde, alle tickets reeds lang uitverkocht, maar rondom vindt je er zeker nog genoeg... Alleen verliep het onderhandelen hier heel wat moeizamer... Je hebt echt wel wat tijd nodig om een goede deal te sluiten... Maar uiteindelijk ben ik binnengeraakt. Alleen jammer dat het zwembad momenteel geen zwembad meer was, maar eerder een "tijdelijke?" concertzaal...

Ik ga nu toch stilaan slapen...Ik heb net bericht gekregen dat ik morgenochtend reeds om 5u50 opgepikt wordt voor een trip naar de Chinese muur.

Zaterdag 4 oktober, mijn eerste volledige dag in Beijing. Omdat ik niet onmiddellijk van plan ben hier in de eerste jaren terug te komen besluit ik de tourist uit te hangen. 4 dagen lang is geen enkele touristische attractie veilig voor mij (Of toch een aantal, want er is hier te veel om te bezoeken in 4 dagen tijd). Ik begin met een wandeling van mijn hotel richting de Qian Men poort of Voorste poort, met een omweg doorheen de oude handelswijk. Vandaar loop ik verder langsheen het Mao Zedong mausoleum, waar een onmenselijke rij mensen stond aan te schuiven om binnen te geraken. Wegens vakantie in China zijn er duizenden Chinezen op pad, en om eerlijk te zijn, het zijn de beste touristen die ik ooit gezien heb. Ze hebben geen moeite met aanschuiven, betalen probleemloos elk ingangsticket en spenderen massa's geld aan ongelooflijk dwaze souvenirs. Ik besluit echter om dit aan mij voorbij te laten passeren, ik ben nu eenmaal geen Chinees tourist, en wandel verder naar het Tian'an Men plein, ook wel het plein van de Hemelse Vrede genoemd. Dit immense plein staat nu, bijna 2 maanden na de Olympische Spelen, nog vol van elementen die naar de Spelen verwijzen. Ook de gadgets-verkopers zijn alomtegenwoordig... China is duidelijk nog in de ban van Beijing 2008!

Daarna trek ik verder naar het noorden naar de keizerlijk paleis. Ik ben vrij verwonderd dat er hier totaal geen rij staat aan de ticketverkoop. Ideaal voor mij. Binnen is het weliswaar wat drukker, maar het valt al bij al nog mee. De Verboden Stad heeft enkele heel moeie plekken en is zeker de moeite om te bezoeken. Alleen is het iets te groot en ben je al vlug het noorden kwijt. En dan moet je beseffen dat nog een groot deel van het complex niet eens voor het publiek toegankelijk is... Niet moeilijk dat het 17 jaar duurde voordat het ganse paleis gebouwd was...

Bijna 3uur later bereik ik uiteindelijk de noorduitgang. Na uren rondtsjoolen wil ik het eventjes wat rustiger aandoen en ga naar het Jingshan-Park (Kolenheuvel) vlakbij. Een ideale plek om tot rust te komen. Op bepaalde plaatsen kan je zelfs totaal geen auto's en bijna geen mensen meer horen. Perfect wat ik nodig had. Daarna ben ik opnieuw klaar om mij in het drukke Chinese leven te smijten. Ik ga nog verder naar het Noorden en kom bij de duidelijk toeristische achterste meren, en de aangrenzende hutongs. Fietsen en riksja's vliegen mij om de oren. Maar de drukte heeft hier heel zeker zijn charme... Na een lange dag van vele impressies is dit zeker het gebied wat het meeste indruk op mij nagelaten heeft.

Na de horseriding trip bleven er nog een aantal dagen over om Ulaanbaatar te bezoeken. Hoewel ik er reeds een aantal keren geweest was had ik de hoofdstad nog niet echt bezocht. Naast een bezoek aan het nationaal historisch muzeum en het natuurhistorisch muzeum (met massa's dinosaurusresten gevonden in de gobi-woestijn), en een stop aan Suhbaatar square (een groot plein voor het parlementsgebouw, met het standbeeld van Genghis Khan en van Suhbaatar), ging ik ook naar het Gandantegchinlen Khiid Monastery of kortweg het Gandan Monastery. Dit is het grootste monastery in Mongolie en is gebouwd in Tibetaanse stijl. In een van de tempels staat een beeld van 26,5m hoog dat volledig gemaakt is van koper en versierd is met bladgoud en met 2286 edelstenen.

Mijn 3 dagen in Ulaanbaatar vlogen voorbij en voor ik het goed en wel besefte was het reeds woensdagavond, tijd voor mijn 2de goodbye party. Een laatste avondmaal in UB, een pintje, ... meer moet dat niet zijn...

Donderdagochtend 5u30, mijn wekker rinkelt. Tijd om op te staan, slaapzak in te pakken en de laatste dingen in mijn valies te proppen. Om 6u30 wordt ik opgehaald door de chauffeur van de universiteit om mij naar het station te brengen. In tegenstelling tot mijn andere treinritten in Mongolie bleek ik nu niet meer de enige buitenlander te zijn. Op deze trein naar China bleken de Mongolen eerder in de minderheid te zijn. Om exact 8u05, zoals voorzien, vertrokken we richting Beijing. Ik zat samen met een Chinees en een Duits koppel in een coupe. Dit koppel was reeds in februari met de auto vertrokken doorheen de Balkan, Turkije, Kazachstan, Oezbekistan, Rusland, ... om uiteindelijk in Mongolie aan te komen. Aangezien het zo goed als onmogelijk is voor buitenlanders om met de auto China binnen te geraken, maakten ze nu een ommetje met het openbaar vervoer, om daarna terug te keren naar Mongolie, hun auto op te pikken, en verder te trekken naar Rusland, Japan, en verdere onbekende oorden... Ongelooflijk welke zotte mensen je op een trein van Mongolie naar China kan tegenkomen. Sommigen vinden dat ik al iets zots doe, maar in vergelijking met hen doe ik eigenlijk maar iets heel normaals...

Genoeg voer om ons dus voor meerdere uren aan de praat te houden. En afgewisseld met eten en een dutje doen gingen de uren vlot vooruit. Om 19u45, dus bijna 12u na vertrek bereikten we de Mongoolse grens in Zamyn-uud. Pasportcontrole, wagoncontrole (de transmongolie express is blijkbaar een geliefkoosde smokkelroute) en een kleine 2uur later konden we verderrijden naar de Chinese grens in Erlian. Opnieuw de verschillende controles, maar hier volgde nog een belangrijke wissel. Omdat het Mongoolse en het Chinese railsysteem niet gelijk zijn (de ene zijn breder dan de andere), moesten alle wielen verwisseld worden. Elke wagon, met zijn passagiers er nog in, werden een voor een opgelift, de wielen werden verwisseld en daarna werden we terug neergelaten. Pas na dit ganse proces konden we onze reis verder zetten. Gelukkig, want het ganse grensprocede duurde zo'n 6uur, en gans die tijd werd het toilet gesloten. Eigenlijk mochten we nog content zijn, want meestal duurt het langer dan 6uur.

Ondertussen was het bijna 2uur 's nachts, tijd dus om te gaan slapen... Toen we wakker werden was het al bijna 11uur. Nog zo'n 3uur te gaan. Het landschap was ondertussen volledig veranderd. Van de Mongoolse steppe en woestijn bleef niet veel meer over. We reden nu door bergvalleien met diep ingesneden rivieren, bijna overal werd aan landbouw gedaan, ... En dichter bij Beijing kregen we ook de Chinese muur te zien. Zeker de moeite dus om het traject met de trein af te leggen.